Tot vrij recent had ik nog nooit van Daniël Norgren gehoord. Nu blijkt dat deze uit Zweden afkomstige muzikant met zijn nieuwste creatie 'Outskirt' door verschillende media bijzonder goed wordt onthaald. Tijd dus om zelf een evaluatie te maken. Het met low-down Mississippi doordrenkte ‘Who’s Knocking (at my door)’ is de eerste song die door mijn speakers galmt en meteen ben ik in de ban van Daniel’s eigenzinnige blues & roots sound. Ik schrijf met opzet “blues & roots” want Norgren bewijst op zijn - inmiddels tweede album, het eerste was Kerosene Dreams in 2007 - dat hij veel meer is dan zomaar een doorsnee bluesartiest. Waarmee ik maar wil aantonen dat hij wel degelijk soep heeft gegeten van blues, maar echt wel een ruimere denkwereld heeft. Zo is het jazzy getinte ‘The Comedian’ (met een voortreffelijke trompettist David Lindroth) er een schitterend voorbeeld van. Ook het heel religieuze ‘Let Me Go’ kan mij zondermeer boeien (quote uit de song: “Father let me go, on that crowded bus to heaven, and I won’t bother you anymore”). Opmerkelijk in deze song is het scheurende harmonicawerk dit in combinatie met de zoetgevooisde achtergrond zang. Heerlijk country-achtig singer-songwriter werk vinden we dan weer in het rustige ‘Prettiest World’. M.a.w. een song waarbij je tekstueel heel stil van gaat worden. Veel heftiger gaat het er aan toe in ‘No One Wants You As You Are’. Een song zo vol van verscheidenheid dat het ontzettend moeilijk is om het in en vakje te plaatsen… alsof dat eigenlijk al hoeft. Zelf ben ik er compleet weg van. En wat dacht je van het met soul doorspekte ‘I Could Even Grow A Moustache For You’. Of hoe ver een man kan gaan om een geliefde voor hem te winnen. Een cd (denk aan Tom Waits, en dergelijke) vol van jazz, folk, country, blues, etc. Maar vooral met oog en oor voor een eigen visie. Voer voor de bluesliefhebber die geen problemen heeft om zijn horizonten te verruimen is dit een absolute aanrader!