We deden het al eerder, en dan heb ik het over cd’s recenseren zonder dat we die in ons bezit hebben. Eve Adams (Co-President en Music Coordinator) van ACM Records contacteerde mij of ik er iets in zag om wat aandacht te besteden aan Steve Johnson. Natuurlijk wil dat! De technologie staat voor niets en wat later stond de cd op mijn harddisk. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik normaal gezien niet zo hoog oploop met nog maar eens een bluesrocker. Toch heeft Steve net dat ietsje meer om mij te boeien. Ten eerste is er de totaalsound die over het hele album perfect klinkt. Hiermee bedoel ik dat er een perfecte balans is tussen enerzijds de muziekinstrumenten onderling en anderzijds het vocale gedeelte. Trouwens Steve zingt helemaal niet onaardig, integendeel! Ten tweede: ook op gitaar staat hij best zijn mannetje hetzij op de slide in o.a. ‘Happy Song’, en ‘Wild Magnolia’, of dan weer heerlijk shuffelend in ondermeer de Texas-blues rocksongs ‘Gone For Good’ en ‘Learn To Be Nice’. Zeg maar, een beetje een Stevie Ray Vaughan sound, maar dan wel met een eigen stempel erop gedrukt. Prima! Ten derde: het is niet allemaal Texas bluesrock wat op deze cd staat. Zo is er ook plaats voor wat “modern electric blues” met bijvoorbeeld ‘Rita Lynn’, waar de mix van Steve’s zang, de backing vocals en het gedreven harmonicawerk echt tot zijn recht komt. Ook de slowblues ‘Almost 4AM’ (instrumentaal), en het akoestische ‘Beer’ waar het geestrijke gerstenat ludiek wordt verwoord, kan ik bijzonder waarderen. Naar mijn idee zou deze kerel het hier op onze bluesfestivals helemaal niet slecht doen.