Wanneer? za 01/11/2008
Waar ? De Kentering
Het is heel simpel… je mag hem of niet. We hebben het dan uitsluitend over zijn muzikale inbreng. Danny Bryant en zijn Redeye band, bestaande naast Danny uit, pa Ken op bas en Tervor Barr op drums. Om het familieplaatje compleet te maken. Moeder achter de promotiestand en vrouw lief als roadmanager voor de verfrissing tijdens het optreden.
In Rosmalen zaterdag jl. mogen ze hem wel. Zijn succes tijdens de vorige editie, zorgde er voor dat Danny vandaag als headliner staat. Voor aanvang van zijn set, is er dichtbij het podium geen plek meer te vinden. De 450 toeschouwers hebben zich massaal naar voren gedrongen om maar niets van zijn show te missen. Hij begint met ‘Sweet Home Chicago’, een song, waar mee menig Amerikaanse band mee eindigt. Aangezien iedere (niet)blueskenner deze song kent en meezingt, zit de stemming er meteen in. Vervolgens begint Danny aan een subtiele gitaarsolo, die helaas verloren gaat in het geroezemoes van de zaal. Die hinder was de hele avond te “beleven”. Daarna barst hij los in ruiger werk. Links en rechts knipogen uitdelend en af en toe zijn plectrum de zaal inwerpend. Hierdoor maak je vrienden voor het leven. Af en toe wat leuke instrumentale bruggetjes ertussen, zoals “Boer er ligt een kip in het water” en de Engelse versie van “Wij houden van Oranje” van Andre Hazes. Voor Danny beter bekend als ‘Auld Lang Syne’, om daarna weer razendsnel terug te gaan naar het oorspronkelijke nummer.
In John Mayalls’s klassieker ‘So Many Roads’ komt Eric Steckel het podium op. Samen beginnen ze aan een geweldig gitaarduel. Danny laat Eric alle vrijheid om te schitteren. Hun uiterlijk geeft hun stijl weer. Danny stoerder dan de kleine Eric. Een van de hoogtepunten van de avond. Menselijk was de kus van Danny op het hoofd van Eric en later bij zijn vader als dank voor hun ondersteuning. Maar eigenlijk zorgen alle optredende groepen voor een heerlijk festival. Eric Steckel opent het gebeuren stipt op tijd. Net als in Culemborg met de Craig Thatcher Band. Craig neemt de positie in als tweede gitarist. Of het komt dat ze nu binnen spelen, maar hier komen ze beter tot hun recht. Mooie langzame blues, tot snelle indrukwekkende soli van Eric. Uitstapjes naar Southern Rock is Eric niet meer vreemd.
Als pauze act is trio The Watchman aangetrokken, bestaande uit Ad van Meurs (gitaar, zang), Stephan Jankowski (gitaar) en Ankie Keultjes, zang. Dat vinden ze een beetje magertjes voor een festival, dus nemen ze ook Theo Wijdeven op bas en Sjoerd van Bommel (slagwerk) mee voor de eerder afgesproken gage. De lol is er niet minder om. Bluesklassiekers zoals ‘Help Me’ en ‘24 Hours’ komen voorbij, maar ook Americana songs zoals ‘One More Time’ en ‘Laundry Days’. Eigenlijk tot volle tevredenheid van iedereen van alles wat. Zelfs weet Stephan de boel zodanig naar zijn hand te zetten, dat het een na laatste nummer zo door Carlos Santana gespeeld zou kunnen zijn. Grote klasse! Prachtige act, die wel erg ruim te tijd neemt, waardoor op het grote podium het tijdschema gigantisch uitloopt. Hierdoor verlaten veel mensen voortijdig het zalencentrum.
Als middenact staan onze oosterburen B.B. & The Blues Shacks op het grote podium. Als er een groep the house kan rocken zijn zij het wel. In een overdrive worden er een aantal songs van hun laatste vier cd’s de zaal ingeslingerd. Een geweldig gelikte show van Michael Arlt (zang en mondharmonic), broer Andreas Arlt (gitaar, achtergrond vocalen), Henning Hauerken (staande bas), Dennis Koeckstadt (piano) en Bernhard Egger (drums & backing vocalen). Een geslaagd festival, wat ook komt door de gemoedelijke sfeer en… zelfs voor de verstokte rokers een aparte zaal openstaat, zodat ze niet de kou in hoeven.
Images
