Wanneer? vr 01/05/2009 - za 02/05/2009
Waar ? Festivaltent
De 24e editie van Moulin Blues was zoals vaker op dit Ospelse Festival het geval is een aaneenschakeling van verrassingen. Ruim 7000 toeschouwers over 2 dagen, dan mag je zeggen dat de bezoekersaantallen geslaagd zijn! Het weer was uitstekend, wat kan er dan nog fout lopen! Het festival profileerde zich met Diva’s, ervaren Bluesrotten, jonge Blueshonden, gevarieerde acts en nationaal talent.
Het festival opende op 1 mei met Hokie Joint, een vaak ondankbare taak, de schwung erin brengen. Deze band wist de aanwezigen van de eerste tot laatste noot te boeien. Een verfrissende Engelse band. Het verrassend debuutalbum ‘The Way It Goes…Sometimes’ beloofde al veel. De excentrieke podiumpresentatie van JoJo Burgess en gemene harmonica van Giles King pakten gelijk het publiek bij de strot. Burges doet denken aan een Iggy Pop die zich bekeerd heeft tot de rauwe blues. Hij daagt het publiek uit en illustreert de emoties van zijn songs op sprekende wijze. Een band die toekomst heeft in het bluesgenre wat door dit soort exponenten een metamorfose ondergaat. De muziek gaat dampend voorbij en deze Britten maken de 24e editie van Moulin Blues tot een zeer geslaagde opening.
Het bed gespreid voor de Chris Bergson Band. Relatief nieuw op de Nederlandse podia. Hij speelde vaker in Amsterdam, zijn favoriete stad. In 2008 werd zijn album ‘Fall Changes’ verkozen tot album van het jaar bij Mojo. Op het podium in Ospel laat hij zien waarom dit is. Meeslepend gitaarwerk op zijn favoriete Gibson gitaar en inspirerend samenspel tussen Chris Bergson en saxefonist Jay Collins. Zijn muziek kruist de southernrock van de Allman Brothers met de rootsrock van The Band. Hij maakt zeer fraaie eigen nummers en voert op eigen wijze ‘Are you Experieced’ van Jimi Hendrix en ‘When I Paint my Masterpiece’ van Bob Dylan uit. Gepassioneerd speelt hij zijn set, deze sympathieke Amerikaan uit Gowanus, Brooklyn New York. Het buitenbeentje op vrijdag was James Hunter. Op alle grote Europese bluesfestivals was hij al present. De soul, blues, rock-‘n-roll mix van deze Brit is bijzonder en aandoenlijk. Ruim tien jaar werkte hij naar dit succes toe. Een podiumpresentatie die klinkt als een klok. Hij laat de soul van Sam Cooke en Jacky Wilson herleven in mooie eigen composities. Zijn recente album “The Hard Way” werd bijna volledig gespeeld. Hij wist het publiek te raken in zijn meeslepende soulvolle songs. Deze 47 jarige Engelsman uit Essex, Zuid Engeland, doet de sixties herleven met zijn fantastische sound en presentatie.
Absoluut hoogtepunt van de vrijdag was het optreden van Watermelon Slim. Deze mid vijftiger heeft een bewogen leven achter de rug, Vietnam-veteraan, war-activist en truckdriver. Een zwaar hartinfarct in 2002 betekende dat hij koos voor zijn passie, muziek maken. Zichtbaar plezier beleefd deze eerlijke bluesmuzikant aan deze persoonlijke optredens. Geëmotioneerd en met een aandoenlijke passie speelt hij in Ospel het (tent)dak eraf. Het moment dat me het meest raakte was de song voor zijn dochter ‘Dad in the Distance’.
In mijn fantasieën hoop je dat iedere bluesband of artiest op deze wijze het vuur boven laat komen, helaas is dit niet altijd zo, maar dit optreden van Watermelon Slim was meesterlijk. Dan het hoogtepunt van de avond, althans dat mag je van een headliner verwachten. Joe Bonamassa is van een gepassioneerde uitstraling naar een bombastische show geëvolueerd.
Zijn faam wordt groter en groter, zijn podiumpresentatie steeds afstandelijker. Bij dit optreden waren er 3 blazers, 2 drummers naast zijn reguliere begeleiders. Natuurlijk hij is een groot gitarist en performer, maar deze “wall of sound’ ging mij net iets te ver. Show was er maar de beleving niet. Mijn favoriete nummer was wederom ‘Sloe Gin’, dat was het dan ook wat mij betreft.
Wat niet onvermeld mag blijven is de aanwezigheid van het zgn. studentstage. Een afstudeerproject van Fontys studenten. Op vrijdagavond stonden hier de “jonge honden” van De Wolff, die een subliem optreden verzorgde. Naast De Wolff, de Lynyrd Skynyrd-coverband Skinner. Op zaterdag was het studentenpodium voor ook een 3-tal kwalitatief goede bands als Driving South, Twelve Bar Blues Band en The Veldman Brothers. Complimenten aan de studenten voor dit project en aan Moulin Blues voor dit initiatief.
Op zaterdag 2 mei was het eerste optreden voor de Belgische formatie The Rhythm Bombs. Een prachtige jumpende band die voor een heerlijke opening zorgde. De beweging zit erin en het beloofd weer een perfecte bluesdag te worden. Na de Belgen stond het Deense Peter Nande Band voor het vervolg klaar. Helaas was dit een weinig geïnspireerd optreden, een beetje vlak en soms zelfs geen enkele bezieling. Als dit vaker zo is heeft James Harman als producer van hun laatste album nog e.e.a. te coachen.
Persoonlijk was ik erg benieuwd naar het optreden van Teresa James & The Rhythm Tramps. Ze wist me te overtuigen met haar heerlijke blues, die Bonnie Raitt in haar beste momenten terug haalt. Het spelen van het keyboard maakt het soms wat statisch, maar de escapades van saxofonist Jerry Peterson maken veel goed, soms speelt hij 2 saxofoons en maakt hij er een swingend geheel van. Ik heb genoten en het publiek zéker aan de respons te zien. De aanwezigheid van John “Rabbit” Bundrick, die zijn sporen bij talloze beroemde muzikanten (o.a. The Who) verdiende maakte het optreden extra bijzonder.
De Shiner Twins is in mijn ogen de beste Nederlandse Rootsband van dit moment. Hun muziek geeft het perfecte “Swamp-gevoel” voor zo’n festival. Tijdens dit optreden waren ze aangevuld met Roel Spanjers op keyboard, Gait Klein Kromhof op harmonica en gastdrummer Fokke de Jong. De Shiner Twins spelen een superstrakke set, met veel variatie en uitstapjes naar New Orleans funk. Het kon me zeer bekoren. De Cadillac Angels speelden na een slap begin steeds sterker naar het einde toe, hun op The Paladins geënte rockabilly stijl. Nu de vergelijking met The Paladins er toch is is het de uitstraling en eerlijke overtuiging die ik bij hun een beetje mis. Het is allemaal nét iets te netjes en zou voor mij iets meer “guts” mogen hebben.
Jason Ricci & New Blood waren het absolute hoogtepunt op dit festival, zéker als het gaat om de beleving van de blues. Het swingende optreden bracht een geweldige dynamiek en een overtuigende brok energie van de extravagante frontman Jason Ricci. Zijn mondharmonica geluid is snerpend en gepassioneerd. Let op deze muzikant, voor mij een absolute ontdekking en vernieuwer in het doorgaans traditionele bluesgenre. Wat kan er eigenlijk fout gaan bij een optreden van Roomful of Blues! Het mag dan een duiventil van muzikanten zijn. Een band die al veel groten heeft voortgebracht (o.a. Sugar Ray Norcia, Duke Robbilard, Ronnie Earl en vele anderen). Deze keer stal gitarist Chris Vachon wat mij betreft de show. “What you see is what you get!” is het devies hier, een strakke set met een heerlijk bluesgevoel.
Het slotakkoord van deze 24e editie is voor Dana Fuchs, een topper, altijd klaar voor een opzwepende presentatie. Ze stond er figuurlijk, maar eigenlijk ook niet, want ze vloog werkelijk als een bezetene over het podium. Haar inspiratie zal vast en zeker Janis Joplin zijn, maar ook zonder deze vergelijking is ze een Diva en een waardige afsluiter van het festival. Moulin Blues Chapeau!
Websites:
http://www.moulinblues.nl
http://www.myspace.com/thehokiejoint
http://www.chrisbergson.com
http://www.jameshuntermusic.com
http://www.watermelonslim.com
http://www.jbonamassa.com
http://www.myspace.com/dewolff
http://www.skinneronline.nl
http://www.drivingsouth.nl
http://www.twelvebarbluesband.nl
http://www.veldmanbrothers.com
http://www.rhythmbombs.com
http://nande.dk
http://www.teresajames.com
http://www.shinertwins.com
http://www.myspace.com/cadillacangels
http://www.jasonricci.com
http://www.roomful.com
http://www.danafuchs.com
Images
