Wanneer? do 18/06/2009

Waar ? CC De Steiger

De verrukkelijke set van Jason Ricci & New Blood gomt de oorspronkelijk geplande Nighthawks uit het geheugen.

Enkel de voorgedrukte toegangskaart laat vermoeden dat hier een andere groep het mooie weer moest maken, maar Mark Wenner de zijn Nighthawks hadden andere prioriteiten, waardoor de organisatie moest uitkijken naar een vervanger, en wat voor één!

Rijkelijk beladen met onverdeeld positieve recensies, zowel wat betreft zijn cd’s als zijn optredens, houdt de vijfendertig-jarige excentriekeling er klaarblijkelijk het hoofd koel bij. Geen pose noch omhooggevallen houding wanneer hij een podium betreedt met de volle honderd procent aan concentratie aan boord om er zijn grenzen, waarvan hij nog lang niet de limieten bereikt heeft, en deze van de daarbij horende muziek te verkennen en bijwijlen te verleggen, vooral de uitzonderlijke kwaliteiten eigen aan deze muzikant(en) laten zich tijdens het verloop van het muzikaal schouwspel duidelijk opmerken.

Voor dit afsluitende concert van deze tournee door de lage landen kon Jason het talrijk aanwezige publiek geen enkele cd aanbieden, allemaal de deur uit, maar gaf hij wel onomwonden de hint dat er op zijn site meer als zestig gratis opnames beschikbaar zijn, dus hoeven we ons geen zorgen te maken omwille van deze gemiste aankoop. Zo zit hij ineen, leeft voor zijn muziek, de optredens, het publiek, maar laat het commerciële aspect niet primeren. Als beroepsmuzikant koestert hij uiteraard de hoop dat hijzelf en zijn drie groepsleden er financieel beter van worden, maar deze man kent zijn wereld en weet hoe lang en hindernisvol de weg naar het ultieme succes er uitziet. Bovendien ligt het niet in zijn aard, ongeacht het feit dat de groepsleden van Bobby Rush hem te Ecaussinnes ‘Satan’s little sister’ als bijnaam gaven, zijn ziel voor geld te verkopen.

Inderdaad, drie jaar geleden zette Pierre Degeneffe deze band op het Spring Blues Festival, op het eerste zicht een bocht te ver, maar achteraf bleek Ricci één van de meest besproken figuren van het festival. Zelfs met een repertoire dat ver van blues uitdeint stond hij daar op zijn plaats, naast de volbloed blues en roots acts, dit omwille van zijn ongeschonden naturel in zijn artistieke begaafdheid. Zijn stem, die nochtans best rauw kan klinken, lijkt me te beperkt om bij de groep voortreffelijke vocalisten te worden gerekend, maar de manier waarop hij die teksten vertolkt maakt veel goed, en wel in die mate dat het in feite geen rol speelt of hij nu al dan niet een begenadigd zanger is. Jason Ricci slaat je met verbazing vanwege zijn buitengewone manier van performen en uiteraard door zijn eigengereide manier waarop hij zijn harmonica(‘s) laat spreken.

Ook Shawn Star(du)ski, met Poolse roots, levert een niet onbelangrijke bijdrage aan het succes van deze band, hij mag zich niet enkel tot het selecte kruim van ’s werelds beste gitaristen rekenen, maar levert ook een belangrijke bijdrage bij het schrijven van de nummers. De interactie tussen Jason en Shawn ligt ongetwijfeld aan de basis van de specificiteit van deze band, die mag gerekend worden bij het soort ‘buiten categorie’. Dit niet enkel vanwege de toch zeer aparte ‘sound’, maar evengoed omdat Ricci en zijn New Blood zich niet laat labelen, de muzikale output klinkt hiervoor te gediversifieerd.

Ricci tekende in 2008 bij Eclectro Groove Records en heeft er intussen al twee cd’s opgenomen, ‘Rocket Number Nine’ met John Porter achter de productie en het onlangs uitgebrachte ‘Done With The Devil’. De optredens tijdens deze (mini)toer staan uiteraard voor negentig procent in functie van deze laatste cd, met af en toe een terugkoppeling naar zijn vroegere werk ‘Rocket Number Nine’ en ‘Blood On The Road’. Na een anderhalf uur durende eerste set, de speculatie of hij nu al dan niet een pauze zou inlassen was intussen alom aanwezig, kondigde Jason een korte pauze aan, niet om cd’s te verkopen maar om zich onder het publiek te mengen nadat hij zich had bekommerd over de technische beslommeringen met zijn versterker en bijhorende kabel. Blijkbaar klinkt zijn H.G. 50 tijdens deze tournee niet zoals hij het graag zou willen en blijft dit gegeven hem kopzorgen baren. Dit typeert zijn gedrevenheid om goed werk af te leveren, net zoals hij bij andere muzikanten op zoek gaat naar wat hij van hen kan opsteken en niet naar de punten waar ze het minder goed doen.

Eind vorig jaar was hij met Walter Trout op de baan, van wie hij naar eigen zeggen te weinig cd’s bezit en voegt meteen de daad bij het woord door er eentje aan te schaffen aan de cd stand van Johan. Dus, in plaats van cd’s te verkopen koopt hij er dan maar zelf, om deze morgen tijdens de lange vlucht terug naar Nashville te beluisteren. Hoewel ze bij het krieken van de dag richting Brussel moesten, kwam er nog een tweede set die tot een stuk na middernacht duurde. Hij had waarschijnlijk nog een tijd willen doorgaan, maar hij zal rekening gehouden hebben met zijn muzikanten en sloot af met een ingetogen en beeldschoon ‘Amazing Grace’ als bisnummer. Niettegenstaande het late uur was het merendeel van de toeschouwers gebleven tot de laatste noot, wat alle verdere commentaar overbodig maakt.

Zeker wel nog het vermelden waard:
- groovin’ bassist of beter nog multi instrumentalist Todd ‘Buck Weed’ Edmunds, die bovendien ook een niet onbelangrijke bijdrage levert aan de nummers van Ricci en die zijn basgitaar hoog op de borst draagt.
- drummer Ed ‘Little Bear’ Michaels, de tussennaam heb ik hem toegekend omwille van zijn looks en het T-shirt dat hij droeg. Laat de wolven huilen op het door hem geschreven ‘Keep The Wolf From My Door’.
- Shawn, voor zijn adembenemende gitaarsolo’s en zijn alomtegenwoordigheid.
- de sublieme manier waarop Jason composities van andere muzikanten in zijn nummers verwerkt, zoals ‘Walk on The Wild Side’ van Lou Reed of ‘Ball And Chain’ van Janis Joplin & Big Brother And Holding Company.
- de plassen zweet die Jason uit zijn marcelleke wrong, maar ook zijn verfijnde smaak in de keuze van zijn T-shirts.
- zijn boeiende en ontluisterende teksten (verhalen en nuchtere beschouwingen) in zijn nummers, op zijn site en blog.
- dat Jason als volwassen geworden punker met hart en ziel muziek creëert en vertolkt met een prominent aanwezige ‘blues infusion’, zowel vormelijk als spiritueel, zonder hierbij te willen refereren naar het occultisme waar hij sterk in gelooft.

Met dit tot de verbeelding sprekende optreden zit het voorjaarsseizoen voor On The Road erop. Vanaf september kan je er opnieuw terecht met als gangmaker de Canadese blues rockers ‘The Perpetrators’! Dit voor wie een abonnement wist te bemachtigen, de 220 toegangen waren op een voormiddag allemaal de deur uit. On The Road zal daarom een viertal extra concerten aanbieden, waaronder Bjorn Berge en Eric Sardinas. Voor deze optredens wordt overwogen een apart abonnement aan te bieden, blijf op de hoogte en raadpleeg regelmatig de website van On The Road!

Websites:
http://www.jasonricci.com
http://www.myspace.com/jasonricciandnewblood
http://www.ccdesteiger.be/road.htm

Images