Wanneer? za 06/06/2009

Waar ? Festivalterein Bredabaan

Weekend van de verkiezingen. Potverdorie, weer eens in dat kotje kruipen. Hoewel… de tijd dat je daarin doorbrengt zijn de enige momenten van democratie die je kent. Alles daarvoor en alles daarachter, wel daar hebben we toch de ballen aan te zeggen. Dit gezegd zijnde, trokken we naar Gooreind (Antwerpen) voor de tweede editie van het Goor Blues Festival.

Eerlijk gezegd, toen ik eerder het programma onder ogen kreeg had ik eigenlijk niet veel zin. Want daar stond eigenlijk bijna niets op dat ik echt wilde zien. Doch, om de organisatoren Paul en Michel een hart onder de riem te steken, beslisten we toch maar te gaan. Al bij al een mooie locatie en twee sympathieke organisatoren. hoewel er toch wat grijs in de lucht hing was het zonnetje nu en dan van de partij.

Na de obligate begroetingen maakten we ons op voor de starters van de dag: The South. De kern van deze band draait zowat 25 jaar mee en voor deze gelegenheid werden zij aangevuld met een extra saxofoon, mondharmonica en trompet. Heel wat volk op het podium dus. Ik zag er een beetje op tegen want de laatste maal dat ik de band had gezien (ik denk op Aalst Bluest enkele jaren geleden), vielen ze mij wat tegen. Niets daarvan deze keer want de aanvulling met de extra blazers was een serieuze verbetering. Janne Wolfs bezit een paar stevige stembanden die het genre wel aankunnen en we kregen dan ook een swingende portie swing, jive en West-Coast, deze aangevuld met wat Chicago-blues. Tijd ook voor een ode aan de pas overleden Koko Taylor met de song ‘Evangeline’. De band heeft mij toch wel verrast en dit was een aangename opener.

Tussen de bands door op het hoofdpodium door konden wij buiten op een tweede podium genieten van een lekkere pot Brugse cajun en zydeco dit gebracht door de Big Bayou Bandits. Mensen zoals ik, die van het genre houden werden zowaar watten gelegd met songs als ‘Cajun Fais Do-Do’, een bewerkte versie van ‘The Great Pretender’, en een leuke bewerking van Johnny Hortons ‘North To Alaska’ (hier omgedoopt tot ‘South To Louisiana’). Kortom “Fun all the way”. Zanger Yves Messany zingt zelfs met het accent van Louisiana. Kleine aanpassing in de band was dat gitarist Guy Winne staande bas speelde (door ziekte van vaste bassist Cookie) en tevens dat Jan het optreden compleet maakte met mandoline en fiddle. We kregen drie kleine maar zeer leuke intermezzo’s die de moeite waard waren om buiten in de wind te gaan staan en waar de two-steps niet uit de lucht waren.

Vervolgens was het de beurt aan Taneytwon. Wie? Hoor ik u zeggen. Inderdaad, ikzelf had nooit van deze band gehoord en heb mij moeten verdiepen in het programmaboekje om wat info te bekomen. Deze jongens komen uit Noord Nederland en zijn al jaren vrienden. Als bandnaam kozen ze de titel van een nummer uit Steve Earls lp, “El Corazon” en ze konden de boer op. Laat ons duidelijk zijn, dit had niets met blues te maken en kan gesteld worden onder de noemer Americana. Maar, dit was wel goed man. Twee gitaren (Edwin Jongdijk en Joost Pruisen) een bassist met ballen (Martin Wieringa), een toetsenist die weet hoe dat ding te bedienen (Benjamin Vernooij) en een drummer die zijn machine geselt of zijn leven ervan afhangt (Niek Stok). De perfecte combinatie voor een potje goeie muziek. Een zeer hoog Springsteen gehalte droop van het optreden. Niet moeilijk want de jongens herhaalden verschillende malen dat hij hun idool was. Bewijze twee schitterende covers ‘Thougher Than The Rest’ en ‘I’m On Fire’. Verder een pak eigen werk dat neeg naar Steve Earl maar vooral naar een band naar mijn hart: “The Beat Farmers”. Beestig goed. Zoek even op en luister naar dingen als ‘Stray Dogs’, ‘Dog Eat Dog’, ‘This Is How I Feel’ en Lonely All The Time’. Muziek met ballen mijn gedacht.

Na een kort intermezzo door de Bandits kregen was de volgende band aan de beurt, met name de 12 Bar Blues Band. De band is een hele tijd de hort op gegaan als “DE” verrassing in Nederland. Ondertussen hebben ze een stevige reputatie opgebouwd en speelden ze al menig festival plat. Mij, hebben ze echter nog niet plat kunnen spelen, integendeel. Onder leiding van JJ Sharp ofte Jan Scherpenzeel werd er goed gestart. Stevige gitaar (Kees Dusink), geweldig powerfull drumwerk van Marcel Bakker en een degelijke bassist (Patrick Obrist). En ja, we hoorden wel goede nummers, zoals hun versie van ‘Shake Your Moneymaker’ of de uit hun laatste cd afkomstige ‘E-mail From Heaven’. Zelfs hun versie van B.B King, ‘The Thrill Is Gone’ was nog goed. Maar jongens laat a.u.b. dat overtollig gitaargeleuter weg.  Waarom moet dat allemaal zo scherp staan en zo lang duren. Op den duur werkt dat de verveling in de hand. Eerlijk gezegd was mijn aandacht na een tijd wel serieus verslapt en ben ik een hapje gaan eten.

Stipt op tijd werd de laatste act aangekondigd, niemand minder dan Harmonica Shah, samen met de Nederlandse Little Boogie Boy Blues Band. Als u wil weten hoe blues moet klinken dan bent u bij Harmonica Shah op het juiste adres. Deze man uit Detroit weet het allemaal. Hij wist zich geruggensteund door een zeer sterke band onder leiding van Hein Meijer (Little Boogie Boy). Verder hadden wij nog Harry Meijer op drums en Jan den Boer op bas. De band mocht inzetten met een aantal nummers, waarna Harmonica Shah het geheel kwam vervoegen, omgord met een brede band vol bluesharps. Hij bracht een aantal nummers van zijn hand, gemixt met old timers zoals Slim Harpos ‘King Bee’, ‘Messing With The Kid’ of ‘Sadie’. De man weet de mensen nog te entertainen en dat kan ook van de band worden gezegd want Hein deed zijn best om het vuur in het weinig aanwezige publiek aan te wakkeren. Harmonica Shah zette een leuke prestatie neer en voor ons was het tijd om huiswaarts te keren. Kwestie van te kunnen nadenken, wiens bolleke we de volgende dag gingen rood kleuren (ja, bij ons is het nog niet zo modern – het is nog altijd met potlood en papier).

Dit was wat mij betreft dan toch een goed festival. Ik heb leuke dingen gehoord. Maar ik heb vooral gezien dat er zeer weinig volk aanwezig was. Dit is heel jammer en laat ons hopen dat dit niet het einde moet inluiden van dit leuke initiatief. Ik vraag me soms af waar de bluesliefhebbers zitten. Op grote festivals is er blijkbaar geen probleem. Maar ik vind dat de kleine initiatieven eveneens de aandacht verdienen.

Pol en Michel, bedankt. We hebben een toffe dag gehad. Laat de moed niet zakken, één veldslag verloren wil nog niet zeggen dat de oorlog verloren is. Volgend jaar kunnen jullie terug op mij rekenen. Schol!

Websites:
www.goorblues.com
www.thesouth.com
www.bigbayoubandits.com
www.taneytown.nl
www.twelvebarbluesband.nl
www.southsidela.com/3.html
www.littleboogieboy.nl

Images