Wanneer? do 15/10/2009

Waar ? cc De Steiger

Gene Taylor, per forza

De Amerikaanse pianist en zanger Gene Taylor nam de voorbije weken de halve bezetting van het Italiaanse Family Style op sleeptouw voor een reeks concerten onder de naam Gene Taylor & The Limido Bros. Aan het cultureel centrum de Steiger gingen ze voor anker om er aan de vaste aanhangers van het On the Road programma een avondje fijne muziek te serveren. Per forza (*) dus, niet zozeer omwille van het knipoogje naar de aanwezigheid van de broers Limido, maar vooral om te onderstrepen dat Gene zich al heel lang niet meer hoeft te bewijzen. De man is, op basis van zijn ruime muzikale bagage, een beetje van alle markten thuis. Hij kan zich namelijk beroepen op een waslijst van bekende tot zeer bekende muzikanten en groepen met wie hij samen optrad, platen uitbracht of bij wie hij fungeerde als gastmuzikant.

Al van kindsbeen af vertoefde hij onder een uitgelezen bluesgezelschap, hij maakte halfweg de jaren zeventig deel uit van Canned Heat, trekt al vier decennia lang op met James Harman en was gedurende veertien jaar vast lid van The Fabulous Thunderbird. Dit om maar enkele wapenfeiten te vernoemen. Op zijn zevenenvijftig jarige leeftijd doet hij het niet bepaald rustiger aan, Gene wordt opgemerkt in het gezelschap van Roland Van Campenhout, Red House, Compromise Blues, The Blasters, JamesHarman, Fried Bourbon, Big Dave en met de broers Franco en Marco Limido.

De cafetaria van het cultureel centrum loopt opnieuw gezellig vol voor dit multinationaal gezelschap, naast Gene en de Italiaanse broers merken we een in de persoon van Willy ‘Wuff’ Maze een trotse Belgische drummer op, alsook de Nederlander Sjang Coenen met een basgitaar aan zijn schouderriem. Bij de aanvang van het optreden spoort Gene het publiek aan om een leeg glas steeds prompt om te wisselen voor een vol, want: “the more you drink, the better we sound, and sometimes you got to drink a lot”. Hij had het hier alvast niet over cola of water.

De eerste set bestaat uit hoofdzakelijk uptempo nummers met uiteraard een flink deel boogie. Wanneer Gene even past voor de zang, is het de beurt aan Franco om zijn stem te laten horen. “Begrijpen jullie Italiaans?” Wat zouden we, maar iedereen leek best geamuseerd toen hij kwam aanzetten met de strofe: “If the river was whisky, I would be a divin’ duck”. Deze variant op het Italiaans blijkt dan toch niet zo moeilijk… ‘Divin’ Duck Blues’ dus, weliswaar een cover, maar dan wel met veel overgave neergezet. Met dit gezelschap op het podium is er alvast ruimte voor een vrolijke noot en mag er dus ook gelachen worden. Daarna toch even de serieuze toer op met ‘Before You Accuse Me’, gevolgd door een deuntje in New Orleans stijl om het terug goed te maken. Opnieuw naar Franco, die de menigte telkens tot meezingen aanport, terug in een zeer gemakkelijk Italiaans en het publiek echoot op zijn teken enthousiast ”king of the jungle”. Met een opzwepende boogie swingen ze richting pauze.

De tweede set wordt ingezet met een intro door het duo Gene en ‘Wuff’, daarop vervoegen de overige bandleden het podium en opnieuw presenteren deze heren ons een mix van vlotjes swingende uptempo nummers, rasechte blues, voorbeeldige boogie, een streepje Fats Domino en andere fraaie New Orleans tunes. Franco’s stembanden produceren op een bluesy toon de vocale inhoud van ‘Looking For A Woman’, het lijkt wel of hij het ook meent. De welwillende mannelijke toeschouwer mag opnieuw invallen om deze noodkreet kracht bij te zetten, voor het vrouwelijke publiek past Franco de titel keurig aan, je mag raden in welke zin. Terug naar Gene die ons met veel plezier even Prof. Longhair voor de ogen haalt wanneer hij op zacht zwevende toon “while you stroll in New Orleans, you ought to go see the Mardi Gras” zingt, laat dan halfweg dit nummer wat ruimte voor een hartige drumsolo op kosten van de ‘Wuff’, terwijl hij zich zelf even terugtrekt richting sanitaire installaties.

De trage blues die er op volgt, schept ruimte voor drie solomomenten; te beginnen met eentje op harmonica door Franco, eentje op gitaar door Marco en om af te sluiten eentje door Gene zelf op de piano. Het laatste nummer wordt door Franco aangekondigd als poepsimpel, excuseer me voor mijn woordkeuze bij de vrije vertaling naar het Nederlands, de kern van de song bestaat uit één woord en één akkoord, kortom ideaal om het publiek dat ene woord op dat ene akkoord te laten zingen. Op aangeven van Franco weerklinkt “drunk” in alle mogelijke intonaties en amplificaties, afhankelijk in hoeverre dit overeenkomt met de werkelijkheid. Nog voor we er genoeg van krijgen, kondigt Gene het einde van hun optreden aan. De klok wijst nog geen elf uur aan, dus eigenlijk iets aan de vroege kant naar wat we in Menen gewoon zijn. Maar niet getreurd, het kost weinig moeite om hen te overtuigen er nog twee bisnummers aan toe te voegen. Nu is het wel even wachten op de drummer, ook voor hem kan een bezoek aan het sanitair wel eens deugd doen. Samen met de ‘Wuff’ haalt hij voor het eerste bisnummer een zwoele soul uit de kast. Afsluiten doen ze met zijn allen samen, ‘Jambalaya’, ja ja, hop hop met de beentjes en graag tot nog eens!

Een al bij al best geslaagd, misschien een ietsje te kuis, optreden van deze bedreven muzikanten. Alweer tevreden en voldaan zoeken de aanwezigen hun weg naar buiten en loopt de cafetaria geleidelijk leeg.

(*) onvoorwaardelijk

Websites:
http://www.ccdesteiger.be/road.htm
http://www.gene-taylor.com
http://www.familystyleband.com

Images