‘Somewhere Down The Road’ is de debuut-cd van het Nederlandse gezelschap Mariëlla Tirotto & the Blues Federation. Bij het beluisteren van dit schijfje zal je tevergeefs zoeken naar de invloeden van grootmeesters als de drie King’s, Elmore James, Muddy Waters of harmonica spelers als Little of Big Walter. Geen low down dirty blues, maar wel een ‘sophisticated’ mengeling van blues, jazz, funk, soul en latin. En voor de duidelijkheid, daar is niets mis mee. De band is zo’n anderhalf jaar geleden begonnen onder de naam Nederblues.nl en speelde aanvankelijk uitsluitend nummers uit de Nederlandse bluesgeschiedenis van groepen als Cuby + Blizzards, Livin’ Blues, Flavium etc. Als snel was duidelijk dat de groep meer in huis had en begin dit jaar werd de naam gewijzigd in Mariëlla Tirotto & the Blues Federation en verscheen er ook eigen werk op het repertoire. Nu is daar dus de eerste cd. Mariëlla Tirotto, een Italiaans/Nederlandse schoonheid, voorzien van een zwoele lage stem, zingt vanuit haar emoties, ze leeft zich in en maakt zich de songs eigen. Tien van de dertien songs zijn van eigen hand, alle teksten zijn van de leading lady zelf en ook het leeuwendeel van de muziek, deels samen geschreven met Harald Koll (gitaar en bas) en Heins Greten (bas en piano). De blues harp wordt bespeeld door Michel de Kok en achter de drums zit John Kakiay. Op deze cd is alles tot in de puntjes verzorgd, zowel de verpakking als de inhoud. De afwisselende selectie songs wordt overtuigend gebracht, ook de uit de Nederblues.nl overgebleven nummers als ‘Sometimes’, wat gezongen wordt alsof het speciaal voor haar geschreven is, ‘Window Of My Eyes’, met klassiek aandoend piano intro, dat dan ineens overgaat in de bekende Herman Brood melodie en het funky, minder bekende Eelco Gelling nummer ‘House On The Hill’. Dan de eigen nummers met heel persoonlijke teksten en de nodige sociale betrokkenheid. ‘Playing The Game’, lekkere boogie als opener, ‘Confused Woman’s Blues’, hoort tot de betere Nederlandse blues ballads, ‘Somewhere Down The Road’, funky, ingetogen met prachtige tekst, ‘High Fever’, stampende blues, ‘Bad Soul’, onheilspellend, dreigend. Daar waar nodig wordt een blazerssectie ingeschakeld voor de nodige accenten. De band heeft hiermee een goed visitekaartje afgegeven. Men heeft duidelijk laten horen wat men in huis heeft en dat is meer dan genoeg om een flinke schare fans op de bouwen. Als extra kracht bij het mixen en voor het totaal overzicht heeft men J.J. Scherpenzeel aangetrokken. Nu ben ik bij zijn werk gewend dat de muziek enerzijds strak klinkt, aan de andere kant toch los en speels overkomt. Dat losse en speelse is het enige dat ik eigenlijk een beetje mis op dit schijfje. Maar verder een cd om trots op te zijn.
