Robert Johnson, “the King of the Delta Blues” nam maar 29 nummers op, maar werd niettemin een cultfiguur. In zijn korte muzikale leven groeide zijn talent zo snel dat iemand concludeerde dat hij in ruil zijn ziel aan de duivel verkocht had. Robert ontkende niks en schreef er zelfs een nummer over, weliswaar in bedekte termen, ‘Crossroads Blues’ (me and the devil, hellhound on my trail). Dat wereldwijd heel wat bluesartiesten zich door deze excentrieke man lieten, of nog laten inspireren, zal u dan ook niet verbazen. Zo ook Tucker Smallwood. Tot op heden was Tucker mij alleen bekend als filmacteur. Dat hij ook zanger is en de blues een warm hart toedraagt is dus wat mij betreft een nieuw gegeven. Samen met Arlen Roth (gitaar), Pat Conte (akoestische gitaar), T. C. James (keyboard), Jerry Jemmott (bass) en drummer Herb Lovelle vormt Tucker de band Possession. Hun album “Incarnation - The Songs of Robert Johnson” is dus duidelijk een tribuut aan Robert Johnson en bevat vijftien tracks. Heel wat bekende bluessongs passeren de revue, zoals: 'Stones In My Passway', 'Phonograph Blues', ‘Sweet Home Chicago’ en 'Me And The Devil Blues'. Heel mooi en vooral met veel ritme gebracht is de opener ‘Walking Blues’, evenals het up-tempo 'Travelin' Riverside Blues'. Ook niet te versmaden is het akoestisch gebrachte ‘Crossroads Blues’. Tucker’s stem in combinatie met het akoestische gitaarwerk doet het hier vrij goed. Echter niet alle tracks klinken even geslaagd. Zo vind ik ‘Mean Black Spider’ een tegenvaller van formaat. In deze song klinken de slidegtaar en Tuckers’ zang echt niet zoals het hoort. Algemeen gezien hou ik er dus een gemengd gevoel aan over.
