Rudy Rotta is een Italiaanse bluesgitarist die zijn sporen al ruimschoots heeft nagelaten in de blues scene. Heel wat albums heeft deze man al op zijn conto staan, en ook zijn optredens zijn zeker niet te versmaden. Het is vooral altijd een totaalpakket wat hij levert, soms wel met heel bijzondere bluesmensen, maar ook gewoon met zijn eigen band. Het is echter veel meer dan blues alleen. Vaak omgeven door soul, funk en rock elementen. Zijn albums zijn meestal van een constante kwaliteit, maar ook de samenwerking met ondermeer Luther Allison kreeg lovende kritieken. Wel, nu is er dan zijn nieuwe album getiteld "Blue Inside" waarin de begeleiding wordt verzorgd door louter en alleen Italiaanse muzikanten. Zo is er de drummer van “Zuchero”, Adriano Molinari en Keyboard speler Michele Papadia bekend van Patty Austin. Ook hebben we nog Fred Wesley, en tenslotte bassist Pier Mingotti, die normaliter bij Eumir Deodato vertoefd. Een gezelschap dat heel wat kan, en dat hoor je terug in de diverse nummers die dit voornamelijk live getinte album sieren. “Blue Inside” is een album waar al die ingrediënten wederom van de partij zijn, maar waar wel degelijk een blues sausje doorheen gemengd is, en vooral lekker veel variatie biedt. Op deze schijf horen we ingetogen ballads, maar ook heftig funk en rock werk. Elf nummers waarin iedereen zijn beste beentje voor zet, en waarbij Rudy met zijn fabelachtig gitaarwerk daar doorheen excelleert. Het album opent enigszins A-capella in het nummer ‘Lady’, wat op het eind van het album nog eens te horen is. Vervolgens ontpopt deze song zich als een heftige bluesrock track, met heftig gitaarwerk en gruizige zang. ‘Got A Hold On Me’, is een soort van ballad zoals Bruce Hornsby met mooie piano riedels. ‘Had A Friend’ is dan weer een prachtige bluesballade a la Gary Moore en Snowy White, absoluut al een eerste hoogtepunt van bijna zes minuten. Het volgende hoogtepunt vinden wij in de zeer lange track genaamd ‘Your Gone’ een bloedmooie instrumentale blues. Vervolgens hebben we ‘Bad Bad Feeling’, die wat heftiger is en lekker rockt en funkt, met daarin veel ruimte voor de toetsen en natuurlijk veel gitaarwerk, wat werkelijk klinkt als een klok. Tot slot noem ik dan nog ‘She'd Hurt Too’ een lekkere bluessong die enigszins wat Clapton-achtig aan doet, maar zeer zeker de moeite waard is. Op het eind komt de eerste track in een reprise weer terug in een tien minuten lange uitvoering. Maak je borst maar nat zou ik zeggen. Op de vraag of Rudy Rotta een goede toekomst tegemoet zal gaan, kan ik volmondig “ja” zeggen na het beluisteren van dit alweer prima schijfje. Laat je verassen zou ik zeggen en kom er achter dat deze man met heel veel bezieling zijn songs vorm geeft.
