In Brugge of Gent is het gemakkelijk: de inwoners zijn er Bruggelingen of Gentenaars. En in Peer? Perenaars of Perelingen? Dit laatste hoort eerder thuis in gedichten van J.H. Leopold, laten we het dus maar op Perenaars houden. Hoe het ook zij, het Kempische volkje in kwestie heeft nogal wat op zijn kerfstok als het om blues gaat, in positieve zin uiteraard. Zij zijn op zijn minst verantwoordelijk voor een soort heropleving van "The Golden Age of Rhythm & Blues", en dat op een lokaal voetbalterrein. Je moet het maar doen nietwaar. Cultuurminnend Vlaanderen zou beter wat meer waardering opbrengen voor wat daar in de laatste decennia gebeurde. Ze vieren er dit jaar hun 25ste verjaardag heren, dat zou daar op zijn minst een reuzetaart met 25 knotsen van kaarsen moeten opleveren, persoonlijk overhandigd door de minister van cultuur, als er tenminste tegen die tijd weer eentje is opgestaan in het Vlaamse politieke dool(kerk)hof. We maken ons echter geen illusies, dat soort mensen heeft nu eenmaal andere prioriteiten.

Wie de geschiedenis van het BRBF er eens op naslaat, zal vanzelf tot de vaststelling komen dat er op die Peerse planken meer koningen & legendes optraden dan op vele andere beroemde podia in wereldsteden als New York of Londen. De slogan van "25 Years of Kings and Legends" is meer dan terecht. Bobtje zal het me dus niet kwalijk nemen dat ik de dichterlijke vrijheid nam om de titel van deze rubriek even te lenen voor een kleine woordspeling. Dat die legendes vaak de pensioengerechtigde leeftijd al lang overschreden hadden, doet er minder toe. Goede wijn behoeft geen krans en wordt beter met het ouder worden, right? Hoe groot was de kans dat Chuck Berry, Little Richard en Bo Diddley ooit elkaar de hand zouden geven op een Vlaamse weide? In Peer kon dat gebeuren. We gaan de ganse geschiedenis hier niet uitpluizen, maar de optredens van Ray Charles, John Lee Hooker, B.B. King, Etta James, Van Morrison, Cab Calloway, The Staple Singers, Delbert McClinton, Al Green, Ike Turner, Wilson Pickett, Solomon Burke, Stevie Ray Vaughan, Bill Wyman, Buddy Guy, John Hiatt, Ann Peebles, Irma Thomas e.v.a. staan in het geheugen gegrift van hen die erbij waren. Hallelujah.

In tegenstelling tot vele soortgenoten en namaak, bleef het festival op de been en werd de naam & faam ieder jaar weer opnieuw bevestigd, ondanks de kritiek van sommigen dat er steeds minder echte blues te horen was. Het gaat echter om "ritme & blues", geen zinnig mens zal de Perenaars een gebrek aan ritme kunnen verwijten. Het festival staat zonder enige twijfel erg dicht bij de roots van de blues, een muzikale cultuur die zijn hoogtepunt qua populariteit al lang voorbij is. Dat hoogtepunt was eigenlijk al geschiedenis toen het festival begon, in 1985. De heren slaagden er zelfs in om de blues onder de aandacht te brengen van mensen die eigenlijk niet goed wisten waar het over ging en in die zin mag gerust gesteld worden dat Peer voor een ferme heropflakkering zorgde.

Niemand moet dus zeuren, maar wel even de programmatie van de 25ste editie aandachtig onder de loep nemen. Andermaal komt er een resem legendes opdagen, muzikanten die voor de soundtrack zorgden van het leven van vele muziekliefhebbers die inmiddels zelf al tot de derde leeftijd behoren. Is het BRBF dan een bejaardenfeestje geworden? Bijlange niet. Kerels als John Fogerty of Southside Johnny zijn nog steeds in staat om u van uw sokken te rocken, iets wat ze ook al deden toen de eerste BRBF-generatie nog maar even oud was als het festival vandaag is. Steve Winwood was nog maar een puber toen we hem voor het eerst hoorden via piratenzenders als Radio Caroline of Radio London, zich de ziel uit het lijf zingend in het bijzonder opwindende "Gimme Some Lovin'" en dito "I'm A Man". Vandaag is die Steve 45 jaar ouder maar doet het nog steeds, en hoe. Hetzelfde geldt voor de 65-jarige Jeff Beck, de Yardbirds-legende die nog steeds tot de verbeelding spreekt van iedere gitarist die zichzelf au serieux neemt. De voortreffelijke voorstelling van het programma op de BRBF-website maakt bovendien duidelijk dat de huidige muzikantengeneratie nog steeds erg verrassend en energiek uit de hoek kan komen.

Zorg maar dat je niet in een hoekje ergens frieten met fricandellen zit te eten als Eli Paperboy Reed zijn strot opentrekt, dan is het hoog tijd om ergens vooraan in die tent te wezen. Dave Arcari was een van die vele nieuwkomers die aangeprezen werd in de voormalige Bobtje Blues podcast "Da Blues", en kijk eens wie nu spijkers met akoestische koppen gaat slaan op dat podium in Peer. Deze affiche is "top of the notch" mijne heren, en perfect in staat om de gaten op te vullen van de grote blueslegendes die er vandaag niet meer kunnen zijn wegens afspraak met The Lord. Zij die al 25 jaar lang naar Peer trekken, konden niet beter beloond worden. De Perenaars zorgden zelf voor de taart die de politici hen naar alle waarschijnlijkheid niet zullen brengen.

Let's boogie, happy birthday en doe er nog maar 25 jaartjes bij als het even kan.

Websites:
http://www.brbf.be
http://www.brbf.be/geschiedenis.html

Images