Zanger/harmonicaspeler James Harman was amper zestien jaar toen hij al een professioneel blues performer was. Nog een jongen dus, maar dan wel eentje die zong als een man! Twee jaar later nam hij zijn eerste singeltje op en startte hij een rondreis door de States. Geen gemakkelijke klus, want in Chicago, New York, Miami of New Orleans zat men niet te wachten op een dergelijk jong muzikantje. Toen hij in ’70 naar Californië verhuisde begon het tij te keren. Blijkbaar had men daar wel oren naar wat James te bieden had en algauw verkeerde hij in het aangename gezelschap van kerels als Rod Piazza, ook Henry Vestine, Bob Hite en Alan Wilson van Canned Heat. Hij fungeerde als frontman van The Icehouse Blues Band waarmee hij vier lp’s opnam. Twee maagbloedingen en evenveel echtscheidingen brachten hem op het randje van het leven. Toch bleef hij niet bij de pakken zitten. Hij richtte zijn eigen band op "The James Harman Band", met aan zijn zijde piano- en Hammond wonder Gene Taylor. James zou ook nog deel gaan uitmaken van The Blasters, met o.a. David "Kid" Ramos. Zijn keiharde doorzettingsvermogen werd keer op keer beloond wat resulteerde in nog maar eens veertien albums. Zeventien van zijn songs kwamen terecht in films of op televisie, hij ontving veertien W.C. Handy Blues Award nominaties, speelde in achttien landen met een gemiddelde van zo’n tweehonderdvijtig concerten per jaar, en stond op tal van grote festivals, waaronder BRBF in Peer en Spring Blues in het Waalse Ecaussinnes.

Heel binnenkort is James zowel in België, als in Nederland te bewonderen. Nu eens met Fried Bourbon (BE), dan weer met Guitar Ray's Groove Organza (NL). Het ganse tourschema is te vinden op zijn MySpace pagina, te beginnen met de Banana Peel in Ruiselede (BE) op Sep 15, 2008.