The big city blues piano crooner, zo kan Leroy Carr omschreven worden, een pianist die niet beantwoordde aan het beeld dat sommigen van een bluesman hebben: een duistere "loner" met een gitaar op zijn rug op een stoffige weg in Mississippi, een zwart stemgeluid dat het geluid in een bluesclub in Chicago probeert te overstijgen of een of andere gitaarheld die scherpe noten uit zijn Stratocaster perst. Elijah Wald schreef een fraai stukje over Leroy onder de titel "The Bluesman Who Behaved Too Well". De omschrijving slaat helaas niet op Blue Papa, maar we proberen het goed te maken door u wat wegwijs te maken in de doolhof van vroegere en nog beschikbare bluesopnames.

Amos Milburn, Ray Charles, Charles Brown, Jimmy Witherspoon, T-Bone Walker en Cecil Gant zijn enkele namen van mensen die schatplichtig zijn aan Scrapper Blackwell's longtime partner Leroy Carr. Soit, u wil weten wat u in huis moet halen van deze brave jongen (die al op zijn 30ste overleed aan het overdadig consumeren van straf alcoholisch spul), so here it comes. "Leroy Carr 1930-35 - The Piano Blues" is een (onvolledige) collectie van vroege barrelhouse en boogie-woogie piano muziek, 20 sublieme en kraaknette Carr (plus Scrapper Blackwell) werkjes inclusief zijn tweede versie van "How Long", "Sloppy Drunk Blues" en "How Long Has That Evening Train Been Gone". Bij Document zijn er maar liefst zes volumes verkrijgbaar waarvan ik vooral de eerste van harte kan aanbevelen. "Leroy Carr 1928-1929" bevat eveneens "crispy" opnames uit de vroegere periode met klassiekers als "How Long", "Mean Old Train Blues" en het duistere "Prison Bound Blues". Met die twee platen zal niemand kunnen zeggen "Ain't It A Shame" dat er niks van Leroy Carr in uw verzameling zit. Tot de volgende mannen!

Video: Leroy Carr - Ain't It A Shame

Leroy Carr 1930-35 - The Piano Blues - Magpie 1990
Leroy Carr 1928-35 - Document 1992

Images

Videos